این قاب‌ها انگار پلک زدن یک شبانه روز است از یک سال ابتلا به عشق و رنج، ابتلا به زندگی و کلمه، ابتلا به آسمانی که زیر گنبدش می‌شود چنان متفاوت زیست که خط اتصال شد برای دریافت مهربانی و روی زمینش می‌توان چنان چرخ زد که گویی کره خاکی بازیچه‌ای است برای گذر از معبر فانی تا رسیدن به دلبر باقی.

قونیه چند روز پیشتر از مکتوب شدن این کلمات، در چشم آنهایی که مولانا را دوست می‌دارند اینگونه مصور شد.